|
Afscheid
Heel
je leven zit vol met afrondingen, nieuwe belevingen, maar ook vooral vol met
afscheid nemen. Voor mij begon het afscheid nemen op mijn negende
verjaardag, mij vader vertrok toen naar zijn Heer. Inmiddels ben ik toch nog
wel groter gegroeid en heb heel wat afscheid moeten nemen, een broer, een
enorme goeie vriend, mijn moeder, veel vrienden en ook veel bekende burgers,
van u en mij, hebben het tijdelijke voor het eeuwige verruilt. Tel ik al
onze honden ook nog mee dan is het leven eigenlijk constant verliezen van
dierbaren en vrienden, die ook vaak weer dierbaren zijn uiteraard. Toch is
niet een afscheid altijd treurig hoor, je hebt ze ook met een vrolijk
randje. Na jarenlang ploeteren nemen veel mensen graag afscheid van hun
werkgever. Maar ja, dat is misschien voor die werkgever weer treurig, je
weet het niet he? Mijn huisarts stopt er mee, 29 jaar was hij huisarts in
het woelige Hoogvliet waar hij ook onze dokter was. Toen wij 25 jaar geleden
in Hoogvliet kwamen wonen kreeg ik al snel met die man te maken, want ons
gezin, met een berg kids, waren een goeie klant van Dokter van Geest. Ik heb
heel wat keren met die man te maken gehad. In het begin vond ik hem maar
niks, ik was een dorpsdokter gewend en deze keek je zo vragend aan, net of
hij je wilde vragen wat je zelf dacht dat je mankeerde. Van Geest heeft me
in de loop der jaren best wel een beetje gestuurd. Hij raadde roken af, dus
ik ben minder gaan stomen, ik ben zeker een pakje per jaar minder gaan
paffen. Viagra kreeg ik niet want ik kon het best wel zelf, maar ook was het
van Geest die me doorstuurde voor een ‘ECGeetje’, het filmpje dat mijn
leven veranderde en een hartoperatie opbracht. Hij kwam bij onze hele
familie, hij kende ons, hij heeft heel wat keren moeten opdraven, wat een
rot vak had die man! Ik heb hem zo nu en dan wel eens een beetje op de
korrel genomen in een van mijn stukjes, dat deed ik al toen ik nog voor
‘die andere’ krant schreef. Hij was altijd actief, als er ijs op de
singels lag dan stond de dokter er op om de benen te strekken. Hij was ook
gek op vreselijke wonden en geëtter. Ik kreeg eens een enorme zwelling op
mijn been vanwege een zelfstandig geworden straattegel, toen ik hem die wond
liet zien glunderde hij helemaal, hij genoot van al die straaltjes etter,
echt een dokter he? Mijn oren uitspuiten deed hij als geen ander, als hij
dat gedaan had hoorde ik weer de mieren lopen op de Veluwe. Mijn jootje zij
altijd jij en jou tegen hem, ik deed dat niet. Toch is het best wennen, we
moeten afscheid nemen van iemand die ons gezin toch 25 jaar heeft begeleid
in wel en wee. Het is geen triest afscheid natuurlijk, onze dokter gaat
eindelijk eens lekker zelf genieten van het leven, samen met zijn dierbaren,
en zo hoort het ook, pak het leven en geniet! Dokter, maak er wat leuks van
en ik zal een peukje minder gaan roken!
|
