De Columnist

Jan Koopmans

 


Klik hier voor al Jan's oneliners

Jan's stukkie
Week 11

eerdere columns:
    Weekblad Hoogvliet
    Maaspost
    Radio
    Overige


Klapvoet en gezeik

Ik voel me de laatste tijd wat minder in m’n element, hoofdpijn, overal scheuten en ademhalen alsof de lucht dikke vla is zijn een paar reden om deze week bijna dit stukje een keertje over te slaan. Maar ja, in de eerste plaats kan ik dat u niet aandoen en in de tweede, ik wil er eigenlijk gewoon elke week ‘in staan’.
Vorige week gingen mijn Jootje, u weet wel, mijn eega die zo vaak ook in beeld komt, naar onze huisarts. Volgens mij doet die man dat al heel erg lang want ik kom bij tijd en wijle bij hem al vanaf dat we in Hoogvliet kwamen wonen. We hadden een ‘late’ afspraak want de dokter weet ondertussen dat als wij komen het spreekuurtje uitloopt. Bij binnenkomst viel me meteen een opmerkelijk berichtje op het venster van het loket van de doktersassistente op. ‘Heeft u urine? Inleveren bij de assistente’ stond er op.  
Nou heb ik vrijwel altijd wel urine bij me, zeker na een kwartiertje wachten in een wachtkamer vol met zieke mensen, dus ik keek de assistente veel belovend aan terwijl ik wees naar het berichtje. Ze keek me verbouwereerd aan en maakte nog even snel de opmerking dat ik het in een portje moest inleveren, waarna ze in haar hokje van het lachen door de knieën ging, hoezo urine?
Niettemin konden we een paar minuten later op audiëntie bij de dokter himself. Mijn vrouw heeft loopproblemen, haar ene been wil niet echt meer mee terwijl het andere al de bocht om is. Haar lopen lijkt dan ook een beetje op het waggelen van Donald Duck met beide benen in het gips en maandverband onder z’n oksels. De dokter keek zorgelijk, want normaal loopt mijn eega als een kieviet die zijn eieren moet verbergen voor Nijpels, de commissaris der koningin van Friesland. Ze moest wat buig en strekoefeningen doen zodat de dokter het euvel kon lokaliseren. Ergens aan de achterzijde, vraag me geen details, schijnt een zenuw of adertje het niet naar de zin te hebben omdat hij klem zit. Met een mooi woord heet dat een ischias.
Maar ja, dan kan het woord wel mooi zijn, de oplossing voor deze beknelling is niet zo eenvoudig. Normaal haal je in een dergelijk geval de brandweer er bij die meteen van alles gaat wegknippen, maar bij mijn eega wil ik dat wat subtieler. De dokter schreef in afwachting van een behandeling van een fysiotherapeut een pijnstiller voor die een nijlpaard nog om krijgt en vertelde dat mijn eega wel moet oppassen dat ze geen klapvoet krijgt want dan kan het ernstiger worden. Als oorspronkelijk iemand met Friese ouders weet ik natuurlijk alles van schaatsen en voor een klein deel ook van klapschaatsen, maar klapvoeten? Toch hoorde ik later van anderen dat het echt bestaat! Ik vermoet dat men daarmee tapdansers bedoeld, want met gewone vastzittende stampers krijg je dat geklik toch nooit voor elkaar. Maar goed, dat zal best allemaal wel weer goed komen. Uiteindelijk was ik aan de beurt en werd mijn hoofd aan alle kanten bekeken. Hij bleek nog van alles te kunnen, dat hoofd dus. Alleen die hoofdpijn he. Niets wees op een ontsteking of griep, maar wel op vastzittende spieren in de nek. Dus…….. mijn Jootje en ik gaan gezamenlijk naar de ‘kraker’ om wat onderdelen weer los te laten maken. En zo modderen we maar verder, morgen mogen we komen, hopelijk gaat het daarna weer wat beter.
Dat ik vastzittende spieren en wervels heb vind ik onbegrijpelijk, ik beweeg toch genoeg zou je zeggen. Elke dag schuif ik heel wat af met mijn muis over het matje en als ik koffie wil maken moet ik me zelfs helemaal omdraaien om de Senseo aan te zetten. En zo nu en dan ga ik ook nog wandelen met onze jonge hond Joris, die graag buiten komt maar toch het liefst thuis plast en poept, net een mens.

Jan Koopmans  

TERUG





Stichting Hoogvliet Digitaal
www.hoogvliet.org