De Columnist

Jan Koopmans

 


Klik hier voor al Jan's oneliners

Jan's stukkie
Week 27

eerdere columns:
    Weekblad Hoogvliet
    Maaspost
    Radio
    Overige

 

Leven

Soms denk je het eeuwige leven te hebben, er komt maar geen eind aan en alles gaat door. En nee, ik ben niet iemand die steeds zegt dat alles zo snel gaat. Het lijkt me 1000 jaar geleden dat ik op mijn rode autopedje door het dorp scheurde. En ja, soms herinner je je nog dingen van uit je kleutertijd, hoe je naar school ging en hoe je bij je vader op het kantoortje moest zitten als je kattenkwaad had uitgehaald. Mijn vader was een man van weinig woorden, al volgde hij wel een cursus ‘spreken in het openbaar’ net als ik ooit deed. Maar ja, hij had dat ook nodig met al die functies die hij had, van voorganger in de kerk tot aan commandant bij de brandweer en van gemeenteraadslid tot aannemer, zo ging dat in een dorp nu eenmaal. Helaas vertrok hij naar de hemel op mijn negende verjaardag, ik ga nog elk jaar naar zijn graf om op de steen een klapje te geven met de woorden; ‘tot volgend jaar pa’, meer kan ik niet. Ik ben dus opgegroeid zonder vader, dat mis je vaak, zelfs als je ouder wordt want een vader heb je soms erg nodig, en je wil er graag aan laten zien wat je hebt bereikt in het leven. Maar goed, het is niet anders en zo is het leven, dat zit vol met afscheid nemen en welkom heten, want ook dat gebeurd, we hebben inmiddels negen kleinkinderen welkom geheten. Maar vandaag was er weer een afscheid. Voor de tweede keer is er een broer van me vertrokken, dit keer mijn broer uit Gemert, hij werd getroffen door de bekende en gevreesde ziekte, hij verloor de strijd en mag nu rusten bij zijn ‘Heer’, net zoals mijn vader ooit graag wilde. En zo gaat het overal het zelfde, je krijgt, geniet en staat weer af, het leven is als een tijdelijk bezit, je mag er mee spelen tot het genoeg is, dan geef je het weer door aan hen die na je komen. Mijn broer die nu is heen gegaan had een mooi leven, hij beleefde veel, had een mooi gezin, geen geldzorgen en regelmatig was zijn kop te zien op tv of in de krant. Ik heb dat zelfde ‘probleem’ maar mijn kop is veel mooier, toch? Ja, ik hoor u denken; ‘zo praat je toch niet als je broer net dood is gegaan?’ Ja, zo praat ik wel, want leven en dood zijn twee natuurlijke ingrediënten op deze aardbol en geloof me, ook mijn broer zou zo denken. Je komt op deze wereld, opdoemend vanuit de mist en vertrekkend in de nacht, je bent een poosje inventaris van het aardse leven, doet mee aan de ontwikkelingen en na gedane arbeid vertrek je met stille trom naar het onbekende. Ieder mens laat een stukje achter, iedereen droeg iets bij, zo hoort het en zo zal het wel altijd blijven. Ik ben zelf van plan nog heel lang te blijven, want er is nog zoveel te doen, ik heb nog geen tijd om te gaan rusten, ik wil nog meer steentjes bijdragen en ook nog even wat meer gaan genieten van het leven, want tot nu toe was het meer leven voor de schatkist dan leut, dat ga ik veranderen, ik ga leven!
Jan Koopmans  

TERUG





Stichting Hoogvliet Digitaal
www.hoogvliet.org